Teşekkürler Panik Atak!

Bu bir ironi değil, tepki de değil, gerçekten teşekkür ediyorum.

Oldukça zor zamanlar yaşadım. Onlarca can sıkıcı sorunla uğraştım. Kendi iç savaşımın farkına vardım. Kimi zaman korktum, kimi zaman geleceğimle ilgili endişelendim, kimi zaman geçmişe hapsoldum. Bazı zor kararlar aldım. Kalbimin küt küt çarpmasını saydım, yutkunmalarımı saydım, farklı farklı ruh hallerine büründüm. Yalnız hissettim. Bu problemlerle tek başıma mücadele ettim. Hiçbir zaman tam olarak  ihtiyacım olan desteği alamadım. Kimi zaman biraz destek aldım, kimi zaman da aldığım desteğin hiç’e dönüşünü veya dönüştürenleri izledim.

Koskoca 15 ayı geride bıraktım. Nihayetinde 6 aydır panik atak yaşamadığımı fark ettim, son 4 aydır da belirtilerin yok oluşunu izledim. ‘Şimdi’ geriye dönüp baktığımda, kendimce zorlu bir süreç geçirdiğimden ‘başka bir şey’ görüyorum. ‘Ben’ oldum. Evet, ben oldum! 

Artık; yaşadığım her dakikadan keyif alıyorum, doğru kararlar alıyorum, kendimle barıştım, iç savaşımda ateşkes imzaladım. Öğreniyorum, uyguluyorum, kendime zaman ayırıyorum. Kendime fayda sağlayamıyorken, insanlara pozitif yaklaşmaya ve faydalı olmaya başladım. Canımı yakacak olaylardan topuklarımı totoma vurarak kaçmıyorum, orada yer alıyorum ve kendimi koruyorum.

Panik atak yaşamaya başlamadan önce siyah – beyaz ise; şimdi bir renk paletine batırılmış bir fırçanın çizdiği çizgide yürüyorum, hatta koşuyorum!

Bu süreç içerisinde terapistim Gülfem‘in katkıları çok büyük. Kendisinin bana ayırdığı zamanın karşılığında; deneyimlerimi, kendi zamanımın küçük bir kısmını insanlarla paylaşarak, faydalı olarak teşekkür etmenin uygun olacağını düşündüm. Çünkü, kendisi kuru kuru bir teşekkürden ziyade insanların hayatlarına pozitif dokunuşlar yapmaktan mutlu olan bir Terapist. Harika bir doktor 🙂

Sürece ve Gülfem‘e güvenerek zamanımı iyi değerlendirdim. Boş zamanlarımda araştırmalar yaptım ve kendime nasıl faydalı olabilirim diye düşündüm. Bu süreç içerisinde meditasyonu öğrendim, ne kadar etkili olabileceğini de, farkındalığın önemini de öğrendim.

Öyle böyle, 15 ay geride kaldı ve işte buradayım. Bir sosyal sorumluluk projesi olarak, bu blogu yayınladım ve adım adım kategorisi altında kendi deneyimlerimi paylaşıyorum. Bu blog benim sürecim için hem bir terapi, hem de bir yardım/sorumluluk projesi.

İleri de olur da tekrar problem yaşarsam, geçmişe bakıp, neler yaptığımı, hangi süreçlerden geçtiğimi gözlemleyebileceğim ve şimdi için de panik atak rahatsızlığımla ilgili son noktayı koyabileceğim bir yöntem. Farkındalık çalışmalarının kazandırdığı bir fikir de diyebilirim bu blog için.

Teşekkürler panik atak! Teşekkürler Gülfem. … ve teşekkürler bu süreçte yanımda olan veya olmayan herkese.

Sevgilerimle,

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir